Marianne van Buren

Marianne van Buren was getrouwd met Salomon Gobes en kreeg met hem drie kinderen: Freddy Jacobus (1911), Mary Helene (1913) en Paul Albert (1914).^[1] Het gezin werd in juni 1926 uitgeschreven uit het Amsterdamse bevolkingsregister wegens vertrek naar Antwerpen.^[2] Salomon Gobes handelde in metalen en had daar tijdens de Eerste Wereldoorlog veel geld mee verdiend, maar in de jaren twintig verloor hij zijn fortuin met speculeren. Hij vertrok toen met zijn gezin naar Antwerpen.^[3] In een interview over haar moeder vertelde dochter Mary dat zij daar een jaar lang in een hotel woonden, voordat ze naar een appartement verhuisden.^[4] Kort daarna verliet Salomon zijn vrouw; hij werd in juni 1927 weer ingeschreven in Amsterdam^[2] en in maart 1930 scheidde hij van Mariannne.^[1] In maart 1932 keerde Marianne met haar kinderen terug in Amsterdam. Vanaf 1 oktober 1932 woonde zij aan de Stadionkade en verhuurde daar kamers. Van 16 augustus tot 5 december 1933 had zij Otto Frank in huis.^[5] In bovengenoemd interview vertelde dochter Mary ook over het verblijf van Otto Frank.^[6] 

Toen Marianne van Buren tijdens de oorlog van huis werd opgehaald, veinsde ze krankzinnigheid en werd met rust gelaten. Vervolgens 'dook ze onder' in het Apeldoornsche Bos.^[7] Toen het Apeldoornsche Bos werd ontruimd, vluchtte ze met een bevriende verpleegster. Ze dook onder op een boerderij. Haar oudste zoon voegde zich later bij haar. Ze werden verraden en op 14 mei 1943 overgebracht naar Westerbork, waar ze terecht kwam in barak 67, de strafbarak. Marianne en Freddy werden op 18 mei 1943 op transport gezet naar vernietigingskamp Sobibor, waar ze direct na aankomst op 21 mei 1943 werden vermoord.^[8]

Jongste zoon Paul en zijn echtgenote Meta kregen een Sperre, een tijdelijke vrijstelling van deportatie, vanwege haar functie als sociaal werkster bij de Joodse Raad.^[9] Volgens zus Mary dook Paul eerst een tijd lang onder bij haar, omdat ook zij in het bezit was van een Sperre vanwege een kind van een niet-Joodse man.^[10] Daarna dook hij onder bij een bakker in het zuiden van het land. Zijn vrouw was daar elders ondergedoken. Het verhaal wil dat hij werd verraden door een vrouw die verliefd op hem was, toen ze er achter kwam dat hij Joods was en al getrouwd met een ander.^[4] Hij, zijn vrouw en hun 4-jarige dochter Yvonne Helene werden op 11 februari 1944 overgebracht naar Westerbork, waar zij terecht kwamen in barak 67, en werden op 3 maart 1944 op gedeporteerd naar vernietingskamp Auschwitz.^[11] Hun zoon Hans Richard overleefde de oorlog in de onderduik.

Mary Helene kwam in november 1943 in Westerbork terecht en werd op 18 januari 1944 op transport gezet naar Theresienstadt,^[12] maar zij overleefde en werd na de oorlog herenigd met haar dochtertje.^[13]

Salomon Gobes is op 5 november 1942 in concentratiekamp Amersfoort omgebracht.^[14]

Bron persoonsgegevens.^[1] Adressen: Stadionkade 24 II ('32-'36),^[15] Van Breestraat 124 II ('36-'39), Geulstraat 24 III ('39) te Amsterdam.^[1]